Ans Ippel

Doe hier je bericht op de post als je iets te melden hebt over deze site en voor je stukjes voor "Onze Hobby".

De vrouw achter de scheidsrechter

Ans Ippel in gesprek met de redactie

De man in het zwart heeft niets te vertellen thuis, nee toch, of ligt het anders? We vroegen het dit keer eens aan een vrouw die reeds vel keer eens aan een vrouw die reeds vele jaren haar man in al zijn activiteiten als scheidsrechter, volgt.

Ans Ippel ziet het als een leuke bijkomstigheid dat haar man op het veld wekelijks leiding geeft aan puberende jeugd die uitkomt in de hoogste klasse van de jeugd, ze kan lekker genieten van de sport en komt in alle delen van het land. We hebben geen baas thuis, wij overleggen alles in goede harmonie, is het antwoord en ze volgt belangstellend haar man in al zijn activiteiten als scheidsrechter.

Zo’n twee keer per week komt haar man, Wim Ippel, met een tas met bezwete kledij die hij die middag of avond ter faveure van zijn scheidsrechtershobby, heeft moeten dragen. Nimmer heeft zij geklaagd als de tas weer eens overvol zat. Natuurlijk neemt haar man meerdere outfits mee, is het niet voor een nat pak opgelopen tijdens zware regenbuien, dan wel vanwege het transpiratievocht wat in zijn wedstrijden rijkelijk vloeit, want volgens Ans, loopt haar man iets meer dan een rondje middencirkel.

Dan is er nog de trainingsavond op donderdag in het Gorinchemse, die zeker niet minder inspanning vergt dan een wedstrijdje fluiten. Nee, daar wordt flink afgezien door de arbiters. Steeds weer sprinten, duurlopen, shuttle runtesten oefenen alsook het technisch volgen wat herhaaldelijk wordt opgelegd.

Menige trainingsavond gaat Ans kijken of manlief het wel allemaal doet zoals hij haar probeert wijs te maken, maar geen nood, Wim doet meer dan zijn best. Op activiteiten-avonden is Ans ook te vinden in het gezellige clubhuis van de Gorinchemse scheidsrechtersvereniging, is het niet een handje te helpen bij de spelregelcommissie van de Gorinchemse scheidsrechtersvereniging elk jaar weer mee organiseert, dan wel de handen uit de mouwen te steken, om samen te genieten van de gezelligheid die de scheidsrechtersport met zich mee brengt zoals de spelregelavonden voor de jeugd die Wim als voorzitter van de spelregelcommissie van de Gorinchemse scheidsrechtersvereniging elk jaar weer mee organiseert.

Misschien is dat wel de reden dat hij zo hoog mag fluiten bij de jeugd. Want om de A junioren van een BVO te leiden, moet je best wat in je mars hebben, dus ook conditie om het allemaal goed te volgen.

Ans inziens, zijn de rapporteurs soms wel heel kritisch, letten op alle onderdelen terwijl het volgens haar, soms beter is om de wedstrijd aan te voelen en regel 18 te gebruiken. Wim, spelregelkenner bij uitstek, onderbreekt haar, regels zijn regels en die moeten nageleefd worden al is hij zeker geen pietjelut in het veld.

Op de vraag wie de tas vult en de schoenen poetst antwoorden ze in koor, Wim (ik). Vanaf het begin is de afspraak, de gebruiker vult de tas en zorgt dat de schoenen blinken, terwijl na afloop Wim zijn plunje bij het wasmachine mag zetten, de was wil Ans zelf doen, om kleurverschillen te voorkomen.

Ans vergezelt Wim meestal naar de wedstrijden, ze vindt het leuk hem te steunen en de kritiek die naar zijn hoofd geslingerd wordt, met hem te evalueren. Want beiden hebben in de jaren geleerd, kritiek mag, respect moet er zijn. Als Wim zelf niet in de spiegel zou kijken,dan zou Ans die wel voor houden.

Als laatste wil Ans nog aan ons kwijt; Steun je partner, hij/zij is je hier dankbaar voor, want voor elke scheidsrechter hoe hoog of laag ook hij/zij mag fungeren, is het een geruststellende gedachte, als er iemand achter hem/haar staat.

Walter Lucassen.